Dit is Kadaverrap!

Donderdag, ik heb drie uurtjes les. Nederlands, wiskunde en natuurkunde. Dunsbergen, docent wiskunde, is met een studiereis naar engeland opgerot, dus daar gaat het vervelendste uurtje van de dag. In mijn oneindige goedheid besluit ik dat ik vandaag wel bereid ben m’n twee resterende lessen bij te wonen, en het tussenuur dat wiskunde creëert voor lief te nemen.

Dus ik kom s’ochtens op school in mn werk kloffie (want ik werk ook nog eens op donderdag middag, druk druk) en volg rustig mn eerste uurtje. Dit eerste uurtje is gelukkig ook pas het 5e uur, kwart voor twaalf of zo, net voor de grote pauze. En waarempel, de tijd vlieg when you’re not doing anything en voor dat ik er erg in had was het al weer pauze. In mijn vlucht naar het schoolplein om een peukie te roken zie ik ook Bob en Bernd naar het winkelcentrum spoeden, en sluit me bij hen aan. Ik had twee euro mee genomen om donuts van te kopen op werk, maar op het moment had ik meer dorst dan dat ik zin had om me met de toekomende uren bezig te houden, vandaar. Zonder veel moeite beweeg ik me naar de appie heijn en spoor daar een blikje energy drink en twee brownies op. Ik leen 5 cent om het aankoop bedrag compleet te maken zonder mijn tweede euro aan te breken die ik tenslotte nog zo hard nodig ga hebben (toch wel een beetje aan de toekomende paar uurtjes gedacht). Maar als ik me naar de uitgang draai gebeurt het ongebeurdelijke en verwacht ik het onverwachtte.

Twee bekende gezichten een paar kassa’s verderop, maar geen waarvan ik de hand ooit heb geschud. Wel heb ik die rotkoppen als albumillustratie bij diverse nummers op mn iPod staan; het gaat om Spinal en Steen.

Wie? Wellicht heb je nog nooit van deze knakkers gehoord, óf je kent “Zoetermeest” waar Spinal op meerapt, óf je bent ooit een keer naar het gratis concert “Rokkesteen” geweest toen Zoetermeer duizend jaar oud was. Hoe dan ook, Spinal en Steen zijn wellicht niet de bekendste muziekanten van nederland, maar ik vond het wel leuk om ze te zien lopen. Het is een soort van aapjes kijken.

Je hoort dat soort lui bijvoorbeeld vaak rappen van “24/7 op de straat” en “seghwaert is de wijk”, dit en dat. Klinkt leuk en is natuurlijk effectief in een aanhang voor de rapper te creëeren. Tenslotte kan iedereen uit Seghwaert zeggen dat ze in dezelfde wijk wonen als de (hopelijk tegen die tijd befaamde) Spinal, Silph of ander zoetermeers gespuis. Niet dat dat nou gebeurt, maar het is toch leuk. Een ander voorbeeld van dit aanhangtechnisch truukje is Dr. Dre en zn gewauwel over Compton en zo. Weer een reden voor die amerikaanse straatratten om op te scheppen over hoe gangster ze wel niet zijn opgegroeid ed.

Hetzelfde had ik dus wel van de zoetermeerse scene verwacht, en daarom vond ik het ook zo’n aangename verassing dat mij het tegendeel werd bewezen. Nu is Seghwaert een heel stuk kleiner dan Compton, het blijft leuker dan een vriendelijke glimlach van die daklozenkrant verkoper te ontvangen.

En voor degenen die ècht nog nooit van het duo Spinal en Steen hebben gehoord, google eens naar “Kadaverrap” (en “.rar” en “rapidshare” erachteraan als je m ook gelijk wilt downloaden).

Mocht ik onverhoopt de indruk gewekt hebben dat ik een Spinal en Steen fan ben zal ik dat ook direct retificeren. Ik luister hun muziek nauwelijks, maar weet wat het is en waardeer de stemming die ze weten te scheppen vanuit een artistiek professioneel oogpunt.

Ajuu

ps. Overigens is de euro die ik voor mn donut overhield goed besteed en de donut was héérlijk, ookal heb ik er lang voor in de rij moeten staan.


Copic Marker, kleurtje honderd

Ik had vanmiddag weer eens jeuk aan mn vingers, en ik had toevallig zin om naar het stadshart te gaan (in mn eentje, dat wel).

In een opwelling ben ik naar een kunstachtige winkel gelopen tegenover de BCC, en heb eens eventjes kort die Copic markers waar ik zoveel verhalen over heb gehoord bestudeerd. Het eerste wat me opviel was de diversiteit aan kleuren, vaak ook nog verschillende kleuren waar ik het verschil niet eens van zie. Het tweede wat me opviel was de prijs, zes euro vijfentwintig. Een beetje veel voor een marker, maar ik heb er veel over gehoord. Bovendien doet ook de Copic website bijzonder serieus over de toepassing van dit vermeende markeerwonder. Naar t schijnt worden er behoorlijk veel animé strips mee getekend en zelfs autos mee ontworpen.

Zes euro vijfentwintig. Daar koop je dus echt gewoon een dikke burger en een grote milkshake voor bij de McDonalds. Vroeger kon je zes euro vijfentwintig ruilen voor een gram wiet. Je kunt er zelfs nog een hele grote verfspuitbus van kopen, met een heel wat groter dekoppervlak dan een lullig viltstiftje.

Maar goed, ik zie het als een avontuur, dus ik trok mn portomonnee en leg zes euro vijfentwintig op de toonbank voor één copic marker alstublieft. Zwart, kleur #100, de enige kleur waar geen variant van is. Bovendien, wat moet je anders kopen als je nooit kleurt.

Nog voordat ik de winkel uitwas had ik de stift al op mijn rechter wijsvinger uitgetest, en tot mijn opluchting kwam er in ieder geval inkt uit. Verder was het geen bijzonder streepje, niks bijzonders qua opaciteit of dergelijke. De inkt blijft zelfs niet langer zitten, er is nu al bijna niks meer van te zien. Wie gelooft mijn verhaal nu als ik morgen met schone vingertoppen op school aan kom kakken?

Maar dat van latere zorg. En na een middag te hebben rondgekloot met de calligrafische kant van de stift en de wat scherpere, conventionele andere kant van dezelfde stift, kaboutertjes tekenen en zogenaamde graffiti tags op een A4tje te kladderen heb ik mijn eind oordeel klaar.

Copic markers zijn echt té duur voor woorden, en als je ècht gebruik wilt maken van het enige voordeel (de diversiteit aan kleuren) heb je zowiezo een dikkere portomonnee nodig dan dat ik heb. De echte prijs voor een copic marker is dus niet zes euro vijfentwintig, maar eerder twee-en-zestig euro vijftig. Zwaar overrated.

Of doe ik iets verkeerd?


The Jammed

To anyone who seeks a story so dark it could eclipse the sun, I can dearly recommend the movie “The Jammed”.

The australian accents and sizeable run-up I never watched this movie untill now, but it is well worth it. During this one-and-a-half hour the director takes his time to portray the savage exploitation of trafficked girls, and the hopeless failing of society to notice. I found this film’s ambience so impressive that I had to share. I can’t spoil you the most illustrative scenes as it would rape the context.

For more information, check out The IMDB page or the official website


Sorry For The Film

You might’ve heard of the movie “Fitna” that our dutch politician Geert Wilders made to prove his point about the islam. According to some, “Fitna” preaches hate upon the Islam, according to others it’s just a mention of the facts. For the moment it does not matter what I think. What is important is the massive media attention it’s gotten and (angry) reactions from about every muslim country in the world. We, the dutch people do not all share Geert Wilders’s opinion. In fact, we have around the most of the cultures from the world living among us 16 million heads. We, the dutch people, aren’t stupid either, and fortunately there are people with the mindset for a proper apology.

Behold, sorryforthefilm.com, initiative of students. Have a moment to look at the people who are saying sorry.


Wanted

Wanted badly, this MLB Umpireish cap. I’ve seen it on the american New Era website, but they only ship to the USA. It’s also on amazingstore.jp, but out of stock. This makes a sad Wybe :( Can you help me?


Spacekees – Die Zieke Shit

Stel je voor man, lekkere zomeravond.

Ik liep over het strand, ongeveer 8 uur ‘s avonds, voelde me niet lekker er was niets dat me nog aanstond. De lokatie was gekozen om tot rust te komen maar gedachtes bleven draven, tot ik aan kwam bij een haven waar ik tot stilstand kwam. En opeens was ik kalm, ging zitten op het zand en zag van de kant een zeilbootje op het water, maar zag niet welke richtinghij op ging. Wist ik veel waarom maar ik merkte dat het beter ging, de schemering was mooi zo tegen negen uur, maar op den duur kreeg ik de drang een avontuur te beleven. Wacht ‘ns even, ik keek weer naar het bootje en zag dat ie stil lag, ik hoorde wel heel zacht, een muziekje…

laaa laaa laaa

Wist niet zeker of het daar vandaan kwam, voelde een drang: “waag het dan” zei m’n gevoel op dat moment, geweten kon me niet meer remmen, trok m’n kleren uit en begon te zwemmen

laaa laaa laaa

De muziek klonk nu harder in m’n oren, wist nu bijna zeker dat ‘t bij het bootje hoorde. Na ‘n kwartiertje kwam ik aan en ging aan boord. Die boot was helemaal verlaten ik riep “Wie heeft de stereo aangelaten!?”. Keek nog in het rond maar ik kreeg geen response. Daar stond ik dan op dat bootje in m’n blote kont, me af te vragen wat ik aan het doen was,ik merkte toen pas dat er een pasje lag dat groen was;het was een seizoenspas van een zeilclub…

hmmm

Op zich niet interressant. Er stond wel een naam op de achterkant: Jan Smit, wat is dit? M’n hard begon te bonken, misschien is die gast wel gaan zwemmen en verdronken. Ik werd een beetje bang, ging op zoek naar sporen, aan de achterkant was niets te vinde dus ik liep naar voren. Daar was een deurtje, hij stond op een kier, een raar geurtje kwam hier vandaan. Ik kon het niet meer aan dus ik schopte hem open, me ogen gingen wijd open, want daar lagen twee mannen in hun blote kloten. Ze waren dood en hadden allebei bekende hoofden en stonken naar rook en opeeens werd ik geduwd en viel er ook in.

De deur werd gesloten

Ik kon helemaal niets meer, zo bang was ik, niet omdat ik opgeslote zat maar die pik van die ene gast stak in m’n zij. Ik draaide me om en weet je wat het domme was? Hij leek precies op mij

Het enige dat anders was was dat ie z’n nek had gebroken, de wervels staken eruit, kreeg zwaar de neiging om te roken. Voordat ik was gaan zwemmen had ik namelijk achter m’n ene oor een peuk gedaan achter de andere een aansteker. Stook m’n peuk aan, maar na drie heisjes brak die in twee. Neeee!! Ik werd gek, sprong op, kwam tegen de deur, brak m’n nek.

Space Kees
Die Zieke Shit


Kubus & BangBang – Pie & Mash

Pie & MashPie & MashSo I got my hands on a copy of Kubus and Bangbang’s newest album. Kubus is a dutch producer, who produced beats for most of the dutch hip-hop elite. Bangbang is a rapper/MC from England. I don’t know how the two’ve met, but they’re collaborating ever since. Their first album, Learning Curve, was a reasonable success, although Kubus is maybe too experimental, and Bangbang is too much of an ass, for Learning Curve to be a bestselling album. Learning Curve and Pie & Mash are quite similar to eachother.

Pie & Mash is a double album accompanied by a TV programme on MTV (thursday evening I think). In this programme they travel to the ghetto streets of London (or something) in search for Bangbang’s roots.

BangbangBangbang is an english MC with a peculiar rapping style. supposed to be really ghetto and hardcore, because he grew up in a tough neighborhood. On this album, like Learning Curve, Bangbang raps about some things that have been bothering him. On the one hand he’s a very moral man, and on the other hand he tries to reflect himself as die-hard, ghetto, gangxta, and all the other street values that supposedly saved his life on the streets. Bangbang is not a very conventional rapper, but it’s okay stuff to listen to for most tracks. Occasionally he throws in a spoken word thing, which is noble of him, but not what I’m looking for.

KubusKubus, not so ghetto, pours his efforts in producing beats for the album. And, I must say, he does a very good job. Some tracks really stand out on this one, like “Ey”. In a playful style, Kubus presents to you an arsenal of woofer food and tweeter trouble. It’s this unique combination of hip-hop, electro and technobeats that makes Kubus stand out from the dutch hip-hop scene. I find him comparable with Mr. Oizo and Prefuse 73, though his style require a bit less of an open mind. Although there is nothing as insane as “Wasverzachter” or “Sound Of A Boy”, it’s 100x better than your average TI or JaRule synth loops.

Kubus and Bangbang

On the whole I find Bangbang to put me off a little bit, but it’s excellent music in the background of a conversation, in the car, or blastin’ trough your woofers. It’s like Learning Curve, but longer.


Follow

Get every new post delivered to your Inbox.